İslam Devrimi, "Batılılık" (Westernesse) olarak bilinen tüm söylemsel kompleksin hegemonyasının yıkılmasında çok önemli bir rol oynamıştır. İslam Cumhuriyeti'nin kuruluşunu tanımlamak için kullanılan "skandal" kategorisini anlamak için bu yıkımın farkında olmak önemlidir. Zira İslami devrimci siyasetin müdahalesiyle, "Platon'dan NATO'ya" olarak bilinen güya zorunlu tarihsel sekans kesintiye uğratılmış olmaktaydı.
3.09.2022
6.01.2022
28.03.2018
2.03.2018
24.01.2018
8.05.2017
Kesin olarak söylenebilecek olan şey, İran-ABD ilişkilerinin geleceğinin belirsiz olduğudur. Bu koşullar altında eğer Washington Tahran’ı kovalama kararı alırsa, İran’ın ekonomisini koruyacak bir tür sigorta edinmesi daha iyi olabilir.
1990’ların başlarında “tarihin sonu”, yani bütün uluslararası sistem üzerinde kalıcı bir Batı hegemonyasının tesis edildiği ilan edildiği zaman, sözü edilen hegemonyanın geleceğinin izleyen on yıllar içinde nasıl gelişeceği henüz açık değildi.
"Batı’nın Sünni köktencilerle olan işbirliği hakkında yazmış olan Robert Dreyfus, Batılı kaynakların Baasçıları acımasız katiller olarak şeytanlaştırmak için Hama'daki ölüm rakamlarını kasıtlı olarak abarttığını ve Baasçıların da Müslüman Kardeşler’i yıldırmak için bu yanıltmacanın peşinden gittiğini ileri sürer."
Fakat Suriye bir taş değil, hele sıçrama taşı hiç değil. Suriye sert bir kayadır. Suriye; Rusya, İran ve Çin ile birlikte dünyanın hayal edebileceği en güçlü ittifaka sahiptir. Bu Barış İttifakı, ABD-NATO-Brüksel’in yıkım ve öldürmeye dayalı şeytani terör ittifakı karşısında en sonunda muzaffer olacaktır.
Ancak, Ortadoğu’daki savaşlarda öldürülenlerin sayısı çok daha yüksek olabilir. Nisan ayında araştırmacı gazeteci Nafiz Ahmed, yalnızca Irak ve Afganistan savaşlarında ölenlerin değil, Irak’a uygulanan yaptırımların kurbanlarının da eklenmesi halinde gerçek ölü sayısının 4 milyon gibi yüksek bir sayı olabileceğini ortaya koydu.
Türkiye’nin Doğu’ya yönelmesi Batı’nın oyun planını mahvedebilir. Bunun olmasını ancak ümit ederiz. Ancak Washington’un arkasındaki efendiler ve ekonomik elitler, bir muharebeyi kaybettikten sonra vazgeçme eğilimi taşımazlar. Yenilgi tam olmalıdır. Ya onlar yenilecektir ya da dünyanın geri kalanı. Ya hep ya hiç.