Güneşe renk vermeyin; güneşin kendisi renksizdir. Ama her camda o camın rengiyle görünür. Varlık her aynada, her mahiyette mahiyetin rengiyle zuhur eder. Sivrisinekte sivrisineğin, aslanda aslanın rengiyle.

"Eski devlet adamlarımızdan birinin (Cevad Zarif'i kastederek) Mao hakkında bir şeyler söylediği kısa bir videosunu gördüm. Diyor ki, 'Mao Amerika ile anlaştığı zamandan itibaren büyüdü, tanındı ve Çin'i o zamandan itibaren güçlendirdi.' Bunun hiçbir temeli yoktur."

Câhiz'in (ö. 255/869) et-Terbî' ve't-Tedvîr adlı kitabında, yaklaşık h. 227 ile 230 yılları arasında, İmamiyye Şiası'nın onuncu imamı olan İmam Ali b. Muhammed el-Hâdî (a.s.) hakkındaki görüşü... Bu görüş; Hazretin imamet makamına ulaşmasının (h. 220) üzerinden birkaç yıl geçtiği ve henüz hiçbir çocuğunun dünyaya gelmediği bir dönemde dile getirilmiştir.

Gazzâlî sadece Şiî olmamakla kalmayıp, bilakis Ehl-i Sünnet’in aşırı gidenlerindendir. Sırru'l-Âlemîn kitabının ona nispet edilmesi de doğru değildir. Sırru'l-Âlemîn kitabının müellifi Ebû Hâmid el-Gazzâlî değil, başka bir Gazzâlî'dir.

Son bir nokta olarak; her iki rivayette de spontane bir şekilde yer alan bu ifade, İmam Ca'fer'in (a.s.) babasını kendi döneminin en faziletli Müslümanı olarak gördüğünü kanıtlamaktadır. Bu da, İmâmî (Şiî) akidedeki İmamların kendi makamlarına (imamet ve masumiyete) dair tasavvurlarıyla tamamen örtüşmektedir.

İçinde her şeyin yer aldığı bir üçgen var; âlemde tasavvur edilebilecek en büyük üçgen: zihin, dil ve dünyadır. Âlemde zihnin, dilin ve dünyanın dışında kalan ne bulunabilir? Ne zihinde bulunan, ne dile gelen, ne de dünyada olan bir şey var mıdır? Hatta “Benim zihnime ve dünyaya sığmaz, hepsinden yücedir” dediğiniz Allah hakkında bile yine dille konuşuyorsunuz.

Ahmed el-Kâtib, İmam Mehdî’nin varlığını inkâr etmek amacıyla On İki İmam hadisleri hakkında birtakım şüpheler ortaya atmıştır. Bu hadislerin 4./10. yüzyılda uydurulduğunu ileri süren yazar, bu nedenle söz konusu rivayetlerin delil olarak kullanılmasının ve onlara dayanılarak istidlalde bulunulmasının kabul edilemez olduğunu ileri sürmüştür.

Fârâbî ve İbn Sina’nın Aristoteles ile Yeni Platoncu felsefenin yorumlanmasındaki muazzam payını göz ardı eden ve yalnızca İbn Sina’nın irfanî ve sembolik boyutlarına odaklanan Câbirî, İbn Sina felsefesinin ana gövdesinin bütünüyle Fârâbî ekolüne dayandığı hakikatini ıskalamaktadır.